Ράτκο Μλάντιτς, λείπεις!

 του Μελχίτη

Έχει περάσει ήδη μια εβδομάδα από το θάνατο του στρατηγού Μλάντιτς. Ωστόσο ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάποιες σκέψεις για τον ίδιο και για την συζήτηση που συνεχίζει να υπάρχει γύρω από το πρόσωπό του και το συνολικό ζήτημα του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας.

Κατ΄αρχάς να ξεκαθαριστεί ότι η σελίδα μας δεν ακολουθεί τη γραμμή του εθνικισμού! Πέραν του ότι δεν υπάρχει ενιαία πολιτική γραμμή, ενώ υπήρχε ένα φλερτ με την ιδεολογία του εθνικισμού  (λόγω αγανάκτησης απέναντι στην δικαιωματίστικη ιδεολογία και στον ακροκεντρώο εκσυγχρονιστικό φιλελευθερισμό, που ο δεύτερος ηγεμονεύει ιδεολογικά στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας), δεν κατέληξε εκεί. Θεωρούμε ότι δεν είναι το έθνος το απόλυτο επίκεντρο των ανθρώπινων ταυτοτήτων (παρ' όλο που το υπερασπιζόμαστε και αυτό κάτι το οποίο έχουμε αποδείξει στα προηγούμενα μας κείμενα) και ότι ο εθνικισμός όπως όλες οι μοντερνιστικές ιδεολογίες είναι περιοριστική ως προς το να δώσει μια κοσμοθεώρηση (δε θα επεκταθώ πολύ σε αυτό ίσως να είναι αφορμή για να γραφτεί άλλο κείμενο), ακόμα και αν υπήρξε αναγκαία σε πολλές ιστορικές περιστάσεις ανάλογα τη χώρα και την συγκυρία. Την μελετάμε χωρίς να τη δαιμονοποιούμε και σεβόμαστε ορισμένους συνανθρώπους που την υποστηρίζουν, ωστόσο δεν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία.

Επομένως, με βάση αυτή την εισαγωγή ξεκαθαρίζουμε ότι δεν έχουμε κάποια ιδεολογική ανάγκη να υπερασπιστούμε τον Ράτκο Μλάντιτς όπως πολλοί του εθνικιστικού χώρου στην Ελλάδα. Η Γιουγκοσλαβία ήταν σε παρακμή όπως όλα τα κράτη του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, λόγω εκφυλισμού της γραφειοκρατικής κομματικής ελίτ, που όπως σε κάθε υποτιθέμενα σοσιαλιστικό καθεστώς της ανατολικής Ευρώπης ήταν μέσο ανέλιξης για τυχοδιώκτες. Ο Σερβικός εθνικισμός επομένως ήταν η σωσίβια λέμβος της κυβέρνησης του Βελιγραδίου ώστε να σώσει ότι σώζεται, καθώς και βίωνε κρίση το πολιτικό σύστημα και αναδύονταν εθνικισμοί στις υπόλοιπες χώρες.

Επομένως, τί δικαιώνει τον κάθε Σέρβο εθνικιστή που πολέμησε; Το γεγονός ότι αντιστάθηκε σε μια ξένη εισβολή! Ο αναθεωρητισμός που επικρατεί ότι είναι ευθύνη κυρίως της Γιουγκοσλαβίας η διάλυσή της, είναι τουλάχιστον παραληρηματικός αν όχι βρώμικος ή ύποπτος. Ακόμη και που υπήρχαν εθνικισμοί από όλες τις πλευρές, η έκταση που πήρε το γεγονός του πολέμου ώστε να φτάσει σε διάλυση του ομοσπονδιακού κράτους, οφείλεται καθαρά στην δημιουργία ενόπλων αποσχιστικών στρατών από τους Αμερικανούς ενάντια στη Σερβία και που πολλοί από αυτούς τους αποσχιστές ήταν εγγόνια των συνεργατών του ναζισμού. Άλλωστε μέχρι και δυτικοί αρθρογράφοι κάνουν την παραδοχή ότι οι εν λόγω εθνότητες πολύ περισσότερη αυτοδιάθεση είχαν στην Γιουγκοσλαβία, παρά στα "ανεξάρτητα" εθνικά κράτη τους που είναι καθαρά προτεκτοράτα. Προτείνουμε να ανατρέξει κανείς στο βιβλίο του αείμνηστου Γιώργου Δελαστίκ για να δει τα αποσπάσματα από τα σχετικά άρθρα.

Οι Σέρβοι με όλα τα στραβά τους αντιστάθηκαν απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Έγιναν εγκλήματα προφανώς και δεν δικαιολογούνται, αλλά πρέπει να τα εντάξουμε στο μέτρο που τους αρμόζει με βάση το πολιτικό πλαίσιο. Και το ίδιο το πολιτικό πλαίσιο δείχνει ότι οι Σέρβοι ήταν οι αμυνόμενοι της κατάστασης. Αν είναι να τους προσάψουμε εγκλήματα, δέκα και εκατό φορές θα έπρεπε να καταδικάζουμε την εθνοκάθαρση στην Κράινα που οι Σέρβοι ήταν τα θύματα και οι Κροάτες οι θύτες. Πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε στην διάρκεια του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, και το οποίο δεν καταδικάστηκε ποτέ από τη "διεθνή κοινότητα".

Αντιθέτως, ο Μλάντιτς έχει φάει το μεγαλύτερο στιγματισμό ότι είναι ο "σφαγέας" στη "γενοκτονία" της Σρεμπρένιτσα. Ας ξεκαθαριστεί κάτι πολύ σημαντικό, η Σρεμπρένιτσα δεν ήταν γενοκτονία. Ήταν πολιορκία που έγινε στα πλαίσια αντίποινων. Είναι ξεκάθαρα ύπουλη τακτική που δεν αναφέρονται οι σφαγές που έγιναν στα σερβικά χωριά της περιοχής εκείνης. Είναι επίσης ύπουλη τακτική που δεν αναφέρεται ότι οι σφαγές είχαν ορμητήριο τη Σρεμπρένιτσα που κηρύχθηκε από τον ΟΗΕ, με συναίνεση των Σέρβων, ως ειρηνική ζώνη, επομένως η Βοσνιακή πλευρά παραβίασε την ίδια τη συμφωνία με όπλα τα οποία έριχναν οι ΝΑΤΟϊκοι από αεροπλάνα που περνούσαν από πάνω. 

Ο Μλάντιτς αντιθέτως προσπάθησε να μεριμνήσει για τον άμαχο πληθυσμό των Βόσνιων να μην έχουν απώλειες, κάτι το οποίο κανένας γενοκτόνος δεν κάνει. Ο αριθμός 8.000 (χοντρικά) που αναφέρεται τις περισσότερες φορές είναι αμφισβητήσιμος, ακόμα και από πηγές που δεν θα τις έλεγε κανείς φιλο-Γιουγκοσλαβικές. Μετρήθηκαν ως "θύματα" και "νεκροί" μέχρι και αγνοούμενοι που πολλοί από αυτούς βρέθηκαν ζωντανοί, ή στους νεκρούς μετρήθηκαν ένοπλοι μαχόμενοι άντρες. Τα γυναικόπαιδα είχαν αρχίσει να φεύγουν και γι αυτό αποφεύχθηκαν πολλές απώλειες σε αυτή την κατηγορία, πράγμα για το οποίο κύριος φταίχτης ήταν ο "ήρωας των Βόσνιων" Νάσερ Όριτς, που εξ' αιτίας των μαυραγορίτικου στυλ μεθόδων του με την πώληση των ειδών ανάγκης έκανε αβίωτο το βίο στη Σρεμπρένιτσα. Ακόμα και όσοι άμαχοι που σκοτώθηκαν, ήταν κυρίως έξω από την πόλη και όχι από τακτικό στρατό με εντολή αλλά από άτακτους Σέρβους στρατιώτες που έδρασαν κατά δική τους βούληση.

Επομένως, η δίκη του Μλάντιτς ως "εγκληματία" ήταν καθαρά πολιτική. Δεν έχει σημασία αν ήταν άγιος, σημασία έχει ότι αντιστάθηκε απέναντι στην επέλαση των ιμπεριαλιστών στη χώρα του, κι έδειξε υποδειγματική στάση στο ζήτημα της πολιορκίας της Σρεμπρένιτσα με το να προειδοποιήσει τους Βόσνιους το να μεριμνήσουν για τους ανθρώπους τους για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Γι' αυτό "λείπει". Όπως και για το γεγονός ότι (ασχέτως του αν δεν τον βοήθησε αυτό), δεν μάσησε να απαξιώσει μπροστά στη μάπα τους αυτούς που τον δίκαζαν. Δυστυχώς, δεν δικαιώθηκε μέχρι το τέλος του, καθώς μέχρι και ο θάνατος τον βρήκε όσο ήταν φυλακισμένος στη Χάγη.

Για να επιστρέψουμε στο παρόν, μακάρι να τιμωρηθούν με την ολοκληρωτική τους ταπείνωση στη Μέση Ανατολή οι μεγαλο-καρχαρίες που λυμαίνονται τον πλανήτη.

Вечна ти памја и слава генерале!!

ΥΓ: Προς όσους "φιλο-Παλαιστίνους" του εύχονται κόλαση και συγκρίνουν Σερβία με Ισραήλ...Ε, δεν θα κρατηθώ: άντε και γαμηθείτε, ρε μουνόπανα! Η αριστερά του ΝΑΤΟ είστε, γαμώ το Al Jazeera σας!