του Μελχίτη
"Όταν το Παρίσι φτερνίζεται, η Ευρώπη κρυολογεί"
-Μέττερνιχ
Το Παρίσι άναψε τον τελευταίο μήνα μια φλόγα, η οποία έμελλε να γίνει πυρκαγιά από την Ισπανία μέχρι την Αλβανία. Για κάποιο λόγο βέβαια η Ελλαδάρα μας πάλι απέκτησε ανοσία και έμεινε στο να κάνει παπατζίδικα ντιμπέιτ για το αν η κυρία Γκιλφόιλ ήταν καμιά φιλελληνίδα και υπερασπίστρια του "περιούσιου έθνους" μας που μυστηριωδώς την είχε άχτι ο Ερντογάν, να καυλώνει (μια μερίδα της τουλάχιστον) με τον λόγο του Ρούμπιο (άλλο αποικιοκρατικό ξέρατο και αυτό) και φυσικά, να μαζεύονται κοσμοπλημμύρες για την Άννα Βίσση. Δεν 'πα να χουμε τη χειρότερη κυβέρνηση από την απαρχή της ιστορίας του Ελληνισμού να μας κάθεται στο σβέρκο, που είναι δεδομένο ότι χρήζει εξέγερσης και αντίδρασης; Την Αννούλα δε τη χάνουμε όμως! Αλλά κατά τα άλλα εμείς που μαζεύομαστε στο ΟΑΚΑ σαν το κοπάδι με τα γίδια, θα κάνουμε υποδείξεις στον μουσουλμανικό κόσμο ότι "δεν είναι πολιτισμένοι".
Τα ίδια ελληναράδικα κλαπαρχίδια είναι που θα πουν παίρνοντας το και πολύ κατάκαρδα κιόλας αυτό το δυσάρεστο που είδαν "Τζίζ, κακάκια!!! Κάηκε το δημαρχείο της Λιμόζ!!!". Για να φτάσω στο ζουμί ξεκινάω λέγοντας ότι κι εγώ δεν χαίρομαι που υπέστη καταστροφική παρέμβαση το εν λόγω κτήριο, γιατί γενικά δεν μου αρέσει να καταστρέφονται ανθρώπινα δημιουργήματα με (θετική ή αρνητική) ιστορία που αγγίζουν τομείς από την αρχιτεκτονική μέχρι τη γλυπτική, τις εικαστικές τέχνες κλπ. Ωστόσο, πρώτον πού ήσασταν ρε ζορμπαδομπατριώτες όταν το Ισραήλ γκρέμιζε εκκλησίες (χτισμένες αιώνες πριν), τόσο στα πλαίσια της ολοκληρωτικής σφαγής στη Γάζα και τώρα και στο Λίβανο, και μου είστε και ορθόδοξοι κατά τα άλλα. Εκεί η ευαισθησία για τα μνημεία πάει περίπατο υποθέτω, χάριν "συμμαχιών". Πάρ'τε το χαμπάρι, τα συναισθήματα σας είναι ιδεολογικά κατευθυνόμενα και μάλιστα από παπαρολογικές γεωπολιτικές αναλύσεις του πεταματού.
Δεύτερον, είναι εξέγερση ρε ηλίθιοι!!! Και ναι μεν, αυτό δεν με οδηγεί να δικαιολογώ τους βανδαλισμούς, αλλά από την άλλη ποιος ορίζει το μέτρο του τί πρέπει και τί δεν πρέπει να συμβεί; Θα πει κανείς ότι δεν δικαιούνται να κάνουν υποδείξεις στη Γαλλική κυβέρνηση και στην "πολιτισμένη της κοινωνία" άνθρωποι που δεν είναι "λευκοί αυτόχθονες" Γάλλοι. Το θέμα είναι ότι εύκολο να το πεις αυτό όταν δε γνωρίζεις ιστορία της αποικιοκρατίας. Οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από χώρες που η Γαλλία λεηλάτησε και παράλληλα είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς κάτοικοι της Γαλλίας. Είναι επομένως όντες γόνοι των θυμάτων της αποικιοκρατίας και παράλληλα γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη χώρα που το προκάλεσε αυτό.
Η διπολική αυτή κατάσταση είναι και που ενθαρρύνει να πάρουν τέτοια τροπή αυτές οι εξεγέρσεις και είναι καθαρά ευθύνη της ίδιας της Γαλλίας να δώσει μια άλλη έννοια στο τί σημαίνει ο Γαλλικός πολιτισμός. Διότι όταν η Γαλλία και επομένως κάθε μνημείο του πολιτισμού της (όπως και το δημαρχείο επομένως) συνδέεται μόνο με τη βαρβαρότητα (για να αναφερθώ στην κλασική μπενγιαμινική σύνδεση πολιτισμού και βαρβαρότητας) της αποικιοκρατίας, πώς περιμένουμε να μείνει ανέγγιχτη από τα θύματα; Δικαιώνεται αυτομάτως το θύμα; Όχι απαραίτητα, κανείς δεν αγιοποιείται αυτόματα με βάση αυτό. Είναι αυτόματα καλές οι εξεγέρσεις και δεν μπορούν να εκτραπούν σε κάτι αρνητικό; Ισχύει μεν, αλλά πρώτον το να βιαστεί κανείς να καταδικάσει είναι επιπολαιότητα και σε μια εξαθλιωμένη Ευρώπη που έχει γίνει παραπάνω δυστοπική είναι πλήρως αιτιολογημένο να συμβαίνουν ακόμα και τέτοια γεγονότα. Καλύτερα επομένως να εξετάσει πώς μπορεί να ξεπεράσει τις αποικιοκρατικές πτυχές της και πως μπορεί να αντικαταστήσει τους υπάρχοντες κοινωνικούς σχηματισμούς, αν θέλει να επιβιώσει ως πολιτισμός.
Από εκεί και πέρα, το μέλλον είναι ανοιχτό και θα δείξει τί μέλλει γενέσθαι. Μπορεί και να αποδειχτούν μηδενιστικά γεγονότα τα όσα συμβαίνουν, ή/και να αφομοιωθούν από την καθεστηκυία τάξη. Όσο ακόμα δεν έχει πέσει το υπάρχον και το βλέμμα είναι στραμμένο με απορία στο τί ακολουθεί, είναι μέρος του παιχνιδιού να δούμε και τέρατα ακόμα στο δρόμο. Αλλά μπορεί να είναι και για καλό, θα κριθεί αυτό όταν πετάξει το πουλί της σοφίας κατά το σούρουπο....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου